Βιβλιοθήκη Κυθήρων : Ο Γ.Δρυμωνιάτης στον ΙΑΝό για την π.ν.π.*

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ

Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα,

πρωτοπερνώ από τον τάφο εκείνο

που έκρυψε ’δω και καιρό βαθιά του

των πρώτων ημερών μου όλο το κάλλος.

«Μάνα… Πατέρα… είσαστε καλά;», ερωτώ.

(Καλά φαίνεται νά’ναι).

Κάθε φορά σταλάζει ένα δάκρυ μου στο μάρμαρο,

λαδώνονται τα χέρια απ’ το καντήλι,

μοσχοβολά λιβάνι ο γύρω ουρανός.

Τους αγαπώ διαρκώς. Χαμογελά ο τάφος.

«Μάνα… Πατέρα… είσαστε καλά;», ερωτώ.

(Καλά φαίνεται νά’ναι).

Κάθε φορά απ’ τις πατούσες μου πετιούνται

ρίζες σκληρές, που εισχωρούν βαθύτερα

απ’ τα θεμέλια αυτού του άσπρου τάφου.

Γιώργης Δρυμωνιάτης : Απατήθηκα πάλι λοιπόν ;;;;

Ξέρω, ελάχιστοι θα δώσετε σημασία στο τι θα πω, λίγοι θα μπείτε στο κόπο να το διαβάσετε γιατί είναι μεγάλο κείμενο κι έχετε τόσες καλησπεροκαλημέρες να πείτε, τόσες κολακείες να γράψετε στους ποιητές, τόσα και τόσα έχετε να κάνετε εδώ μέσα...Ξέρω...και δεν έχω απαίτηση από κανένα να κάτσει να ακούσει εμένα...μία ευχή μόνο θα ήθελα να κάνω..ο καθένας μας να ακούσει τη συνείδησή του, αν έχει τέτοιαν ακόμα...και να υψώσει λιγάκι τη φωνή του, αν έχει λίγη ακόμα φωνή...

Αλλά απατήθηκα πάλι λοιπόν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Γιώργης Δρυμωνιάτης : Ο λαγός και το λιοντάρι (Από τη συλλογή του "ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΧΩΡΙΣ ΡΕΒΙΘΙΑ")

Γιώργης Δρυμωνιάτης: "Κι επειδή επιμένω πως το γέλιο βλάπτει σοβαρά την κατάθλιψη κι όλα τα κακά της ψυχής, αντε να σας πω απόψε το παραμυθάκι που σας έταξα ψες, εκεί, στην ανάρτηση για τον Μπλούμ. Ακούστε το λοιπόν, και μεταξύ χαράς και θλίψης, να γελάσετε παρακαλώ!!

Ο λαγός και το λιοντάρι (Μύθος, αλλά δεν του Αισώπου, μα του υποφαινόμενου προσώπου)."

Μια φορά που λέτε, αγαπημένα μου

Γιώργης Δρυμωνιάτης : Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Πρωί-πρωί

Νάτος ξανά.
Τα μάτια, αχ τα μάτια μου
δεν είναι ικανά 
να τον κοιτάξουνε στα μάτια,
αλλ' όμως η καρδιά μου τον χωρά.
Απ' το παράθυρό μου τρύπωσε στα στήθη μου.
Κουβαλητής χαράς ο αδερφός μου,
αγέρωχος σαν θάνατος,
ζωή μού μεταγγίζει.
"Αν αγαπάς,
ποτέ στη μοναξιά δεν είσαι μόνος",
ψιθύρισε καθώς με ολοφωτούσε.
Μου χάρισε πρωί πρωί
ένα σκυλάκο κι ένα γάτο.
Χέρια μαζί. Δώρο ζωής.
Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε πολύ.
Εγώ κι ο Ήλιος.
Κι Είμ' ευτυχής που με αγαπά, πρωί-πρωί.

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Γιώργης Κασιμάτης (Δρυμωνιάτης) : Αν είχα δύναμη Θεού

Αν είχα δύναμη Θεού,

δεν θα άλλαζα απλά την πολιτική των ανθρώπων,

μα τους ανθρώπους πρώτα - πρώτα της πολιτικής.

Δεν θα άλλαζα την ψήφο των πολιτών,

μα τους πολίτες θα άλλαζα, που ψηφίζουν.

Θα άλλαζα πρώτα-πρώτα εμένα,

προσπαθώντας να γίνω ένας πιο δίκαιος Θεός

που δεν θα ανεχόμουνα τους νόμους των αδίκων.

Τι κρίμα! Είμαι άνθρωπος. Μικρούλης. Ανθρωπάκος

που καν εμένα αδυνατώ ν' αλλάξω.

Που, όχι δύναμη Θεού,

μα ούτε του μέρμηγκα τη δύναμη δεν έχω.

γ.π.κ-δρ.

Πηγή : Γιώργης Κασιμάτης (Δρυμωνιάτης) facebook

Γιώργης Δρυμωνιάτης : Στη φάτνη των ονείρων (Διήγημα)

Δεν ήταν δα και τα πρώτα Χριστούγεννα που θα τα πέρναγε μόνος. Δεκάδες χρόνια τώρα τον συντρόφευε η μοναξιά, ιδίως τις γιορτινές για τον άλλο κόσμο μέρες. 

Σχεδόν μισούσε τις γιορτές των ανθρώπων. Γι’ αυτόν δεν ήταν γιορτές. Ήταν το αποκορύφωμα της συνεχούς λύπης, που έδερνε τη μοναχική ψυχή του. Δεν ήταν εντελώς επιλογή του η μοναξιά. Η μοίρα του είχε φροντίσει γι’ αυτήν πιο πολύ από αυτόν. Σε παιδική ακόμα ηλικία είχε χάσει και τους δύο γονείς του. Ένα μοναχοπαίδι χωρίς γονείς, στην πιο ευαίσθητη ηλικία, μοιάζει σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό , σαν τρίχα από χάδι μες στους τυφώνες της ζωής. Γι’ αυτό και απεχθανόταν τις γιορτές, αν και του άρεσε να βλέπει τους άλλους ευτυχισμένους να γιορτάζουν. Δεν ζήλευε ,ούτε παραπονιόταν, απλώς απεχθανόταν. Όπως θα έκανε ο κάθε σοφός που θα βρισκόταν στη θέση του. Ο αδικημένος κι ανήμπορος, με ήττα της ύπαρξης μοιάζει.

Γιώργης Κασιμάτης Δρυμωνιάτης : Αποχαιρετισμός, Καλοστρατία σου, Στράτη μας.

Καλοστρατία σου, Στράτη μας.

Μια φυσαρμόνικα θλιμμένη
ήρθε απόψε κουβαλώντας μου
μαντάτο του θανάτου παγερό.
Τον πήραν, μου είπε, οι αγγέλοι
πάνω εκεί που όταν στήνουνε χορό,
μαέστρο θα τον έχουν να μαγεύει
με την μπαγκέτα του τον Άγιο Θεό.
Όπως εμάγευε εδώ στη Γη εσένα,
μου είπε και όλο τούτο
το νησάκι το μικρό

Μανόλης Στάθης :Τραγούδι : Όμορφο Τσιρίγο

Με ένα όμορφο τραγούδι που δημιούργησαν ο κ. Μανόλης Στάθης και ο κ. Γιώργος Κασιμάτης (Δρυμωνιάτης), εκφράζουν τα συναισθήματά τους για για το Τσιρίγο μας.

Μουσική ενορχήστρωση:Στάθης Μανόλης 

Τραγούδι : Στάθης Μανόλης

Στίχοι: Στάθης Μανόλης και Κασιμάτης Γιώργος (Δρυμωνιάτης)

Πατήστε εδώ για να ακούσετε το τραγούδι

Πηγή : youtube.com 

Φωτογραφίες από facebook