Βιβλιοθήκη Κυθήρων : ΕΝΑ ΚΥΘΗΡΑΪΚΟ ΠΟΙΗΜΑ

«Το γνωρίζω πως είναι πολύ οκνηροί»

είπεν ο Μίνως «αυτοί στο Καστρί,

όλη μέρα στον ήλιο – της νύχτας τ’ αστρί 

κυβερνά η Αστάρτη κι όχι η θεία μου βουλή.

[...]

Κι έτσι πρίγκηψ παράκτιος απ’ την Αμνισό

στο Μυρτώο σαλπάρει με ιστίο τρανό,

στο Καστρί παιανίζει του Στρατή το χαλκό,

εμβατήριο. Έχει ύφος γλυκό, σχεδόν πατρικό.

Βιβλιοθήκη Κυθήρων : Ο Γ.Δρυμωνιάτης στον ΙΑΝό για την π.ν.π.*

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ

Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα,

πρωτοπερνώ από τον τάφο εκείνο

που έκρυψε ’δω και καιρό βαθιά του

των πρώτων ημερών μου όλο το κάλλος.

«Μάνα… Πατέρα… είσαστε καλά;», ερωτώ.

(Καλά φαίνεται νά’ναι).

Κάθε φορά σταλάζει ένα δάκρυ μου στο μάρμαρο,

λαδώνονται τα χέρια απ’ το καντήλι,

μοσχοβολά λιβάνι ο γύρω ουρανός.

Τους αγαπώ διαρκώς. Χαμογελά ο τάφος.

«Μάνα… Πατέρα… είσαστε καλά;», ερωτώ.

(Καλά φαίνεται νά’ναι).

Κάθε φορά απ’ τις πατούσες μου πετιούνται

ρίζες σκληρές, που εισχωρούν βαθύτερα

απ’ τα θεμέλια αυτού του άσπρου τάφου.